وقتی دلم به درد میاد و کسی نیست به حرفهایم گوش کند،
وقتی تمام غمهای عالم در دلم نشسته است،
وقتی احساس می کنم دردمند ترین انسان عالمم...
وقتی تمام عزیزانم با من غریبه می شوند...
و کسی نیست که حرمت اشکهای نیمه شبم را حفظ کند...
وقتی تمام عالم را قفس می بینم...
بی اختیار از کنار آنهایی که دوسشان دارم..
بی تفاوت می گذرم....

الفبای دوست داشتن را برایت تکرار کند و تو از او رسم محبت بیاموزی

که به اسفناک ترین حالت شکسته است

نفس می کشیم به حکم تقدیر  می مانیم به فرمان سرنوشت میجوئیم به تدبیر اندیشه و   می خواهیم  به خواهش دل زندگی می کنیم به امید رسیدن به ارزو ها مبارزه میکنیم برای رسیدن به پیروزی و چه شیرین است موفقیت ان زمانی که بی مهریهای زمانه بارها ما را چون شیشه های شکننده خورد می کند ولی ما چون صخره ای پایدار همچنان ایستاده ایم زندگی را دوست دارم و دل بسته به انانی هستم که در دلم جای دارند

تو ای نیلوفر پیچده در تنهایی و غربت
شنیدم آن صدای نازنینت را
كه فریادش نهادی نام
شنیدم ضجه های پر طنینت را
كه پیوسته در گوشم
صدا می كرد
مرا شرمنده در وجدان خاموشم
رها می كرد
كویر خشك و بی تاب تنت را
باز خواهم كاشت
پر از عشق و پر از احساس
پر از نیلوفر زیبا
هم اكنون با تو خواهم بست پیمانی
كه تا دنیاست این دنیا
دگر تركت نخواهم كرد
تو را می خواهم ای
نیلوفر زیبا.